بازی بزرگ و سرانجام آن

در هفته‌هاي اخير افغانستان و سرنوشت مردم و سرانجام كشور در يك بازي بزرگ و مبهم وارد شده است. همه ما در هفته‌هاي اخير شاهد تحولات بسياري در كشور بوده ايم كه از جانب دولت و ديگران زمينه سازي شده است. اين تحولات به يك بازي خطرناك بيشتر شباهت دارد تا به يك پروسه آرام سياسي. بازيگران اين عرصه از يك طرف دولت حامد كرزي و دسته‌هاي قوم‌گرايي اطراف او و از جانب ديگر كشور پاكستان و گروه طالبان مي باشد.

ادامه نوشته

بلخاب زیر کوه و خاک دفن می شود

در اثر لغزش زمین، بیش از 800 باب خانه مسکونی در ولسوالی بلخاب ولایت سرپل تخریب شده یا در معرض خطر قرار دارند.

با تداوم لغزش زمین که حدود پنجاه روز قبل آغاز شده بود، باشند‌گان قریه جی این ولسوالی، خانههایشان را ترک نموده و به کوه پناه برده‌اند. ساکنان محل میگویند که حدود 25 کیلومتر ساحهای از کوه لغزیده و لغزش کوه هم‌چنان ادامه دارد.

تعدادي چشمه آب و زمینهای زراعتی و خانههای مردم کاملاً زیر آوار شده‌اند. مسیر بحیره قریه جی مسدود شده و آب آن حدود شصت متر بالا آمده و زمینهای زراعتی و درختان زیر آب رفته اند.

سید انور رحمتی، والی ولایت سرپل، تخریبات ناشی از لغزش زمین را بیش از حد مي‌خواند. او مي‌گويد: خانهها، درختان، کشت و زراعت و دار و ندار مردم از بین رفته است و در حال حاضر تمام تلاش ما اسکان مجدد مردم است.

راه‌های مواصلاتی قریهها با مرکز ولسوالی مسدود شده است. باشندگان محل میگویند مریضها باید فاصله یکروزه را پیاده طی نمایند تا به مرکز صحی برسند. گاهی مریضان حاد پیش از رسیدن به مرکز صحی، جان میدهند.

رحمتی افزود: تاکنون سه بار هیأتهای بلندپایه از کابل به منطقه آمده و از وضعیت بد مردم دیدن نموده‌اند. آنان از دولت میخواهند که قبل از رسيدن فصل سرما، مردم را در جای مناسب اسکان دهند، در غیر آن فاجعه انسانی رخ خواهد داد.

در همین حال جارالله منصوری، وزیر احیا و انکشاف دهات و سید انور رحمتی، والی ولایت سرپل، در سفری که روز چهارشنبه همين هفته به محل حادثه داشتند، گفتند گزارش وضعیت مردم را به کابل انتقال میدهند و تلاش میکنند هر چه زودتر مردم در یک مکان مناسب اسکان داده شوند.

منصوری گفت اگر فعلاً وزارت احیا و انکشاف دهات در این منطقه برای شما پروژههای برق، سرک، پل و پلچک بسازد، باز هم تخریب خواهد شد.

قابل يادآوري است كه تاکنون به ارزش حدود یک میلیون افغانی اجناس به شمول خیمه، کمپل و دارو از جانب حكومت به مردم توزیع شده است، ولی مردم محل میگویند این امکانات کافی نیست.

ما قربانی کدام معامله می شویم؟!

ما قرباني كدام معامله مي‌شويم؟!


برگزاري جرگه صلح يكي از گام‌هاي اساسي دولت براي مذاكره و سازش با طالبان بود. در آن جرگه قطعنامه تنظيم شده از جانب جناح دولت به ويژه كساني كه طرفدار سازش با طالبان هستند، به تصويب رسيد. مذاكره با طالبان، آزادي زندانيان طالب و حذف نام رهبران طالب از ليست سياه سازمان ملل برخي از بندهاي قطعنامه ياد شده بود.
در ادامة شتاب بخشيدن به روند سازش حنيف اتمر و امرالله صالح كه هر دو مخالف اين سازش بودند محترمانه از كار خود بر كنار شدند تا جاده سازش و در واقع تسليم كردن قدرت كشور به جناج مسلح مخالف هموار گردد. اين يك واقعيت انكار ناپذير است كه سرنخ طالبان و ديگر گروه‌هاي مخالف در دست كشور همسايه ماست. طالبان از گذشته تا امروز از سوي پاكستان تمويل و تقويت مي شود. شايد گام نهايي براي سازش با طالبان رضايت اين كشور و دادن امتيازات لازم به پاكستان باشد؛ زيرا بدون تأمين منافع پاكستان در افغانستان بر قراري صلح و امنيت در كشور ما بسيار دشوار است. در يكي دو هفته اخير رفت و آمد‌هاي بسياري در بين دو كشور صورت گرفته است. از جمله سفر رئيس استخبارات پاكستان به كابل و رفت و آمد‌هاي مقامات امنيتي آن، همه پس از بركناري امرالله صالح رئيس امنيت ملي كشور، از قضاياي مهم پشت پرده حكايت دارد. در اين هفته زلمي رسول وزير خارجه كشورمان نيز به پاكستان سفر كرد تا مذاكرات و سفرهاي پنهاني و توافقات پشت پرده را علني ساخته به آن مهرديپلماسي تاييد بزند. اين مذاكرات بدون شك با نظر موافق دولت آمريكا و كشور‌هاي عضو ناتو انجام مي گيرد. آمريكا در افغانستان مسلط است و بر سياست‌هاي پاكستان نيز نظارت دارد. اين كه آمريكا چگونه به اين نقطه رسيده خود موضوع مهمي است.

ظاهراً آمريكا در سياست اداره مستقيم افغانستان و جنگ رو در رو با طالبان و نيز در ساختن يك دولت و سياست كار آمد در افغانستان موفق نبوده است و از ادامه اين سياست خسته شده و حتي امكان شكست نظامي و سياسي در افغانستان را پيش بيني مي كند. اكنون به يك چرخش خطرناك دست زده و آن واگذاري سياست افغانستان به پاكستان است. آمريكا مي خواهد به جاي خود پاكستان را در ميدان افغانستان بياورد و خود با يك گام عقب نشيني به طور غير مستقيم پاكستان را كنترل كند و توسط پاكستان، افغانستان را نيز.
اين سياست كه به وسيله سازمان‌هاي امنيتي و مقامات سياسي پاكستان و با جلب رضايت آمريكا طراحي شده، اگر تحقق پيدا كند، فاجعة ديگري در كشورمان رقم خواهد خورد. طالبان و گروه‌هاي افراطي در كشور حاكم شده، افغانستان را به دلخواه پاكستان اداره خواهند كرد.
پاكستان از گذشته‌هاي دور در سياست ها و رقابت‌هاي منطقه‌اي خود، هميشه افغانستان را تحت سلطه خود مي خواسته است. در واقع افغانستان بايد يك كشور منزوي، تسليم بي و چون و چراي كشور همسايه و در تمام امور زندگي خود وابسته به پاكستان باشد. بدون شك هر كشور استعمارگري، كشور زير سلطه خود را ناتوان و لاغر مي خواهد. بدين معنا كه در اين پروژه افغانستان نمي تواند اردو، پليس، اقتصاد، سياست و فرهنگ قوي و متكي به خود داشته باشد. همه چيز اين كشور بايد در اختيار كشور همسايه باشد و منابع و ثروت‌هاي ما توسط آن كشور به غارت برود؛ تا ما هميشه وابسته و ناتوان بمانيم و هوس استقلال و آزادي و پيشرفت را در سر خود نپرورانيم. بهايي كه در اين معامله پاكستان به آمريكا خواهد داد همكاري مؤثر‌تر در مبارزه با تروريسم درمنطقه است. ديگر طالبان و القاعده و ديگر گروه‌هاي افراطي براي آمريكا و اروپا خطري ايجاد نخواهند كرد.