سوال این است که عالمان دینی ما در برابر این دو تهاجم ویرانگر چه کردند؟ تا چه اندازه در پهلوی مردم بودند و تأثیرات‌شان چه اندازه می‌باشد؟

به باور ناظران مسایل دینی و فرهنگی، عالمان دینی در کشور ما در این ده سال در حیرت و سرگردانی به سر برده‌اند؛ آنان در برابر شعارهای دینی گروه‌های مخالف مسلح، خود را بدون سلاح و دست خالی یافتند؛ کرسی دین و دفاع از آن را طالبان قبضه کرده بودند. از جانب دیگر جاذبه‌های ظاهری و زرق و برق‌های حاکمیتی متکی به دالر، چشم عالمان دینی را خیره کرد و توان دیدن تهاجم فرهنگی غرب به کشور و باورهای دینی مردم را از دست دادند. خلاصه که در این یک دهه آشوب و جنگ، تباهی و ویرانی، عالمان دینی در یک قضاوت کلی کارکرد مثبت و فعال و سازنده نداشته‌اند.

اظهارات عبدالرب رسول سیاف یکی از عالمان و مجاهدان مشهور در دو سه روز گذشته، بازهم نقش عالمان دینی را در جامعه مطرح کرد. تاکنون بارها شخصیت‌های جهادی و سیاسی و حکومتی از عالمان کشور خواسته‌اند تانظرشان را در مورد عملکرد گروه‌های مخالف بیان کنند و در منابر و مساجد به روشنگری بپردازند و نظر دین را درباره‌ی فعالیت‌های ضد دینی و ضد انسانی گروه‌های مخالف روشن نمایند؛ اما تاکنون کمتر صدایی از جانب عالمان دینی بلند شده است. آقای سیاف ضمن انتقاد از دولت و صلح‌طلبی گدامنشانه‌اش، ترور و انتحار و جنگ برضد دولت و نیروهای امنیتی را حرام اعلام کرده و خواستار برخورد قاطع و محکم دولت در برابر گروه‌های مخالف شده است.

ما ضمن ستایش از سخنان روشن آقای سیاف، از ایشان می‌پرسیم که چرا طوطی سخنگوی شما پس از ده سال سکوت، اکنون لب گشوده است؟ آیا سرگردانی شما و امثال شما پایان یافته و دیگر می‌دانید که در برابر این دولبه‌ی قیچی که هست و بود کشور و مردم را نابود می‌کند چه کنید؟ در عین حال امیدواریم اظهارات ایشان راه را برای موضع‌گیری دیگر عالمان ما باز کند و عالمان دینی در پهلوی مردم قرار بگیرند و به بدبختی‌ها و نابه‌سامانی‌های روز افزون پایان دهند.