در این که نظامیان ایالات متحده چرا دست به چنین جنایتی زدند و انگیزه واقعی آنان چه بوده است، تفسیرها و تحلیل های بسیاری نوشته و گفته شده است. برخی از نویسندگان نوشته اند که این کار یک طرحی از پیش طراحی شده بوده که می خواستند میزان حساسیت مذهبی مردم افغانستان را بسنجند. برخی دیگر نوشته اند که امریکایی ها با تکرار جنایت سال گذشته خود قصد داشتند احساسات مذهبی مردم را کاهش دهند و این عمل کم کم پذیرفته شود و کسی هم اعتراضی نکند. انگیزه های دیگری هم در این مورد گفته شده است.

به نظر این قلم سیاست مداران ایالات متحده در این ده سال در افغانستان، عراق و پاکستان و جاهای دیگر نشان دادند که همۀ رفتارهای شان سنجیده و از پیش طراحی شده نیست؛ چنان که برخی فکر می کنند. آن ها در برخی موارد دست به کارهای احمقانه ای زده اند که نوعی شمشیر به روی خود کشیدن است. مثال روشن آن بی حرمتی یک کشیش امریکایی به قرآن کریم در سال گذشته بود. در آن زمان نیز احساسات مردم افغانستان و برخی کشورهای دیگر بر ضد امریکا تحریک شد و ایالات متحده هرچه در افغانستان دراین چند سال بافته بود، دوباره رشته شد و بی نتیجه ماند.

مردم و به خصوص نظامیان و سیاست مداران ایالات متحده با سه خصوصیت شناخته می شوند: غرور، خشونت و تکبر. آن ها در هرجای جهان که باشند این سه ویژگی را نمی توانند از خود دور کنند. از ترکیب این سه خصلت، حماقت زایده می شود. به نظر این قلم بی حرمتی عساکر امریکایی به قرآن کریم به دلیل حماقتی است که از غرور و تکبر سربازان امریکایی ناشی شده است.

طرف دیگر این مسأله مردم افغانستان و بیش از یک میلیارد مسلمان جهان است. در این مسأله احساسات هر مسلمانی جریحه دار می شود؛ تظاهرات و بیان دیدگاه ها نیز به شکل های مسالمت آمیز حق قانونی هر افغانستانی است. در این سخنی نیست؛ سخن در این است که ما افغان ها لازم است شرایط سیاسی و امنیتی کشور خود را درک بکنیم و دست به کاری نزنیم که برخلاف منافع ملی و منافع وطن مان باشد. تظاهراتی که نزدیک به دو هفته در شهرهای مختلف ادامه پیدا کند، به چه کسی صدمه می زند؟ صدمه های اقتصادی و امنیتی آن متوجه ما افغان ها می شود یا متوجه سربازان ایالات متحده؟ در این تظاهرات ده ها نفر از هموطنان ما کشته و مجروح شده و ده ها فامیل بی سرپرست شده اند، میلیاردها دالر به اقتصاد کشور صدمه وارد شده است. پولیس ملی و مردم در مقابل هم قرار گرفتند. میزان خشونت ها در کشور بالا رفت. این ها بخشی از خساراتی است که ما خود به خودمان زده ایم.

به باور برخی از صاحب نظران امریکا خود در ایجاد و تقویت دشمنان مردم افغانستان و گروه های تروریست دست دارد. برخی از ناامنی ها را خود نیروهای امریکایی ایجاد می کنند تا زمینه حضور درازمدت و ایجاد پایگاه های دایمی و امضای پیمان درازمدت خود با افغانستان را فراهم نماید. آیا ناامن کردن کشور، ایجاد خشونت، درگیر شدن با پولیس و ... ریختن آب به آسیاب امریکایی ها نیست؟

از جانب دیگر باید بدانیم که سود درگیری، ایجاد خشونت، ناامن کردن کشور و درگیر شدن با نیروهای خارجی موجود در افغانستان به جیب پاکستان می رود که ده سال است بدترین دشمنی ها را با کشور و مردم ما کرده است. اکنون پاکستان در کمین است تا نیروهای خارجی موجود، کشور ما را ترک کند و تندروان پرورده شده در دامن پاکستان با حمایت گروه های افراطی و اردو و سازمان استخبارات آن کشور، سرزمین ما را زیر سلطه سیاسی و نظامی خود ببرد و بر سرنوشت مردم و کشور ما سوار شود. تظاهرات خشونت آمیز و مهار ناشده درواقع در جهت اهداف و منافع پاکستان تمام می شود. استخبارات پاکستان و گروه های افراطی مانند طالبان و القاعده در دامن زدن به این تظاهرات و به خشونت کشاندن آن ها نقش فراوانی دارند. پس بهتر آن است که ما هرکاری می کنیم اول عواقب و پیامدهای آن را بسنجیم و بعد دست به عمل بزنیم. از قدیم گفته اند: چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟!