اما سرانجام نیروهای امریکایی کشور عراق را ترک کردند؛ بدون آن که رهبران عراق به امضای پیمان نظامی و ایجاد پایگاه های دایمی ایالات متحده در آن کشور تن دهند. خروج این نیروها از عراق یک فصل مهم از تاریخ آن کشور و درسی برای کشور ما نیز می باشد.

در این مورد دو نکته مهم وجود دارد که می تواند برای ما عبرت و آموزنده باشد. نکته اول این است که رهبران و مردم عراق به رغم این که گرفتار مصیبت تروریسم و فرقه گرایی و خشونت و کشتار بودند، باوجود این حضور نیروهای بیگانه را در کشور چون خاری در چشم خود می دیدند و در برنامه ریزی های خود، بی نیازی از نیروهای بیگانه و خروج آن ها را از کشورشان هدف گیری می کردند.

رهبران فرهیخته عراق، اول با فرقه گرایی و اختلافات قومی، مذهبی، لسانی و سمتی مبارزه کردند و گروهای تندرو را به حاشیه راندند. دوم براساس یک مکانیسم قابل قبول قدرت را بین شیعیان، اهل سنت و کردها به نسبت نفوس شان تقسیم کردند. سوم از حضور نیروهای ایالات متحده برای آموزش، تقویت و مسلح کردن اردو و پولیس ملی خود بیشترین استفاده را بردند؛ به طوری که این نیروها در چند سال توان تأمین امنیت کشور و مبارزه با تروریسم را به دست آوردند. در نتیجه کشور عراق از حضور نیروهای بیگانه بی نیاز شد و آن ها را از کشور عراق بیرون کردند.

نکته دوم این که ایالات متحده در عراق نیز پول های کلانی هزینه کرده و تعداد زیادی از سربازانش جان خود را از دست داده است. ساده اندیشی خواهد بود اگر گمان کنیم این کشور، به همین آسانی عراق را ترک می کند و دیگر هم پشت سر خود را نمی بیند. ایالات متحده علاوه بر این که منافع شرکت های خود را در نفت، معادن و بازسازی عراق تثبیت کرده، گروه های هوادار خود را نیز در اردو و در میان سیاست مداران و روشنفکران عراق سازماندهی نموده است تا در غیبت فیزیکی این کشور در عراق، آن ها حافظ منافع ایالات متحده باشند.

ایالات متحده برای حفظ نفوذ و منافع خود درعراق از دو عامل مهم سود می برد:

1_ تعدد قومی و مذهبی در عراق، می تواند زمینه ساز اختلافات و درگیری ها و در نتیجه نفوذ بیگانگان باشد. هرگاه دولت عراق، بخواهد منافع امریکا را در عراق یا منطقه خاورمیانه تهدید کند، مثلا از کشورهای همپیمان امریکا در منطقه فاصله گرفته به جبهه مقاومت و سیاست های ضد اسراییلی نزدیک گردد، در این صورت امریکا با استفاده از زمینه های مذهبی و قومی، گروه های هوادار خود را به میدان می آورد و امنیت و صلح را تهدید می کند و جان مردم را به خطر می اندازد. بدین ترتیب حکومت عراق را تحت فشار قرار می دهد.

2_ کشورهای چون عربستان، امارات، قطر و بحرین در خاورمیانه همپیمان امریکا هستند؛ آن ها از منافع ایالات متحده و رژیم اسراییل در این منطقه استراتژیک حمایت همه جانبه می کنند. در مقابل ایالات متحده ادامه حاکمیت استبدادی رژیم های حاکم بر این کشورها را تضمین می نماید. ابزار و توان سرکوب مردم این کشورها را در اختیار رژیم های حاکم می گذارد.

یکی از کارکردهای رژیم های همپیمان ایالات متحده، سازماندهی، حمایت سیاسی و مالی از گروه های هوادار ایالات متحده در کشورهای منطقه می باشد. اقدامات تروریستی، ایجاد ناامنی و شکاف های مذهبی و قومی در عراق یک هفته پس از خروج نیروهای امریکایی در همین راستا قابل تحلیل است. به این دلیل که وضعیت کشور ما شبیه کشور عراق است، حوادث عراق می تواند درس های بسیار مفید و آموزنده ای برای مردم و رهبران کشور ما داشته باشد. فاعتبروا یا اولی الابصار.