همچنین برخی چهره های دولتی و جهادی دیگر کشور به این گفتمان پیوسته و موافقت یا مخالفت خود را با آن اعلام کرده اند. مثلا عطامحمد نور والی قدرتمند ولایت بلخ و از چهره های جهادی در این مورد به صورت گنگ و دو پهلو صحبت کرده است. برخی از رسانه ها نظر استاد عطا را به موافقت و برخی دیگر به مخالفت تعبیر کرده اند.

از کشورهای اطراف افغانستان روسیه اولین کشوری است که نظر خود را به صراحت در این مورد اعلام داشته و  گفته است که ضرورتی برای ایجاد چنین پایگاه های امریکایی در افغانستان دیده نمی شود و از نظر ما این اقدام امریکا مشکوک و غیر قابل قبول است.

دیگر همسایگان افغانستان هنوز در این مورد نظر نداده اند؛ اما خود ناگفته معلوم است که بسیاری از این کشورها با ایجاد پایگاه های دایمی امریکا در همسایگی خود موافق نیستند. زیرا امریکا یک کشور بزرگ و قدرت جهانی است و به صورت خصلتی در امور کشورهای دیگر مداخله می کند. مطالعه در امور کشورهای بزرگ و قدرت های سلطه گر این واقعیت تلخ را به روشنی ثابت می کند که این کشورها در مناطق مختلف جهان به این شرط حضور می یابند که بتوانند منافع سیاسی و اقتصادی خود را تأمین نمایند. طبیعی است که منافع آن ها در دورتر از سرزمین خودشان با منافع کشورها و مردمان آن مناطق در تضاد واقع می شود و به ناگزیر به درگیری و تشنج و نزاع منجر خواهد شد.

از همه مهمتر دیدگاه دولت مردان افغانستان در این مورد است که هنوز به درستی اعلام نشده است؛ آنچه که آقای کرزی در این مورد بیان داشت حاکی از یک ترس و نهایت احتیاط بود و نشان می داد که موضوع از نظر دولت افغانستان مهم و حیاتی است و به آسانی نمی تواند نظر خود را اعلام کند.

کرزی گفت: امریکایی ها بارها با او صحبت کرده اند اما از نظر او تصمیم گیری در این مورد به نهادهای ملی مربوط می شود. وی نظر کشورهای همسایه را نیز مهم دانست و بر منافع ملی افغانستان تأکید کرد.

البته این واقعیت روی پرده است اما این که پشت پرده چه مسایلی جریان دارد و چه مذاکرات و پیشنهاداتی تاکنون از سوی امریکایی ها و از جانب مقامات افغان مطرح شده است کسی به درستی خبر ندارد. برخی از مقامات نزدیک به حکومت گفته اند تاکنون بحث های مقدماتی و اولیه در مورد تعداد این پایگاه ها و نیز موقعیت جغرافیایی آن ها و مدت زمانی که باید قرارداد امضا شود و برخی دیگر از موضوعات بحث شده است و چون هنوز در مراحل اولیه می باشد، قابل طرح در رسانه ها نیست و به لحاظ امنیتی نیز نمی توان در این موارد سخن گفت.

واقعیت تلخ این است که به رغم تنوع رسانه ای و ادعاهای مبنی بر وجود دموکراسی در افغانستان، چنین موضوعات مهم و سرنوشت ساز از مردم پنهان می ماند. چرا چنین امر حیاتی که به سرنوشت تمام افغان ها ارتباط می گیرد از مردم دور نگهداشته شود؟ چرا دراین مورد خود مردم تصمییم نگیرند که برخی نهادهای دولتی به جای مردم تصمیم بگیرند؟

در این مورد حرف و سخن زیاد است؛ مهمتر از همه نظر مردم افغانستان و منافع ملی کشور ماست؛ باید این اقدام امریکا نسبت به منافع ملی و آینده کشور و منطقه ارزیابی شود. بدون یک مطالعه دقیق و کارشناسی سنجیده و هوشمندانه تصمیم گرفتن در این مسأله غلط است.

در این جا لازم است به دو نکته اساسی اشاره کنیم: اگر پیش از این ما از نزدیک با امریکایی ها در تماس نبودیم، اکنون ده سال است که امریکایی ها و غربی ها در کشور ما اردو زده اند و برای جنگ با القاعده و طالبان در منطقه حضور یافته اند. واقعیت تلخی که برای مردم افغانستان ثابت شده است این است که امریکایی ها نتوانسته اند به وعده های خود عمل بکنند. آن ها به دنبال منافع خاص سیاسی و اقتصادی خود در منطقه می باشند و حتی گمان می رود که آن ها نمی خواهند امنیت و ثبات را در این کشور به وجود بیاورند؛ زیرا که این کار به نفع شان نیست. اکنون لازم است مطالعه شود که هدف امریکا از ماندن دراز مدت در افغانستان چه می تواند باشد و چه سودی عاید کشور ما می شود.

نکته دوم این است که افغانستان موقعیت خاص جغرافیایی خود را نمی تواند تغییر بدهد؛ همسایه های خود را نمی تواند تبدیل کند و بسیاری از چیزهای دیگر خود را. افغانستان مجبور است در کنار این همسایه ها زندگی کند و با این کشورها بسازد. افغانستان بخواهد یا نخواهد باید همگرایی منطقه ای را تقویت کند؛ به لحاظ سیاسی، اقتصادی و فرهنگی با کشورهای همسایه خود در یک چرخه منطقه ای همکاری نماید.

اگر حضور دایمی امریکا باعث ایجاد تنش در بین افغانستان و همسایه هایش گردد و ثبات منطقه ای را به هم بزند، طبعا دود  آن به چشم مردم این کشور خواهد رفت. پس لازم است نظر همسایه ها نیز در نظر گرفته شود. البته لازم است که همسایه های ما نیز در جهت تشنج زدایی و رعایت همسایه داری تلاش کنند. نه این که در پی این فرصت باشند که کی امریکایی ها از افغانستان خارج می شوند تا آن ها این کشور را میدان رقابت و بزکشی خود بسازند.

    پس در این مسأله مهم و سرنوشت ساز نباید با شتابزدگی عمل کرد.لازم است تمام جوانب مسأله به صورت کارشناسی مطالعه شود و در نهایت منافع کوتاه مدت و درازمدت کشور و مردم افغانستان در نظر گرفته شود.