سید اسحاق شجاعی

سال های زیادی است که دیگرمردم افغانستان آمدن بهاررانه تنهاچشم انتظاری ندارندبلکه ازخدامی خواهند بهاروفصل گرمای وجودنداشته باشدزیراسال های چندی است که گروه های مسلح ضدمردمی بهاروخوشی رادرکام مردم بیچاره زهرآگین کرده اند. حالابارسیدن فصل بهارازکودک پنج ساله تاپیرمردنودساله می داند که جنگ وخون ریزی پشت دروازه خانه های شان کمین کرده وجان آن هاراهدف گرفته است.

       پنج شش بهاراست که گرگ فصل گرماکه تشنه جان مردم است طالبان است. اماامسال وضعیت باسال های دیگرتفاوت دارد؛ حوادث تلخی مانندتخریب زندان قندهاروانفجارانتحاری سفارت هنددرکابل نشان دهنده آن است که طالبان ازحمایت های بیشتری منابع مالی وتسلیحاتی برخوردارشده است. همه می دانیم که منبع بی چون وچرای طالبان دولت پاکستان است. بااین که پاکستان خودگرفتارموجی ازطالبانیسم است چگونه طالبان افغانی راموردحمایت گسترده خودقرارمی دهد؟

     اگردچارفراموشی نشده باشیم درزمانی که طالبان باحمایت مستقیم پاکستان بربخش عمده ی کشورحکومت می کردبرخی ازآگاهان وسیاستمداران ازجمله شهیداحمدشاه مسعودبارهابه پاکستان هشداردادندکه جریان طالبانیسم دامن شماراهم خواهدگرفت، بیایید ودست ازاین بازی خطرناک بردارید.اماپاکستان به تنهاچیزی که می اندیشیدتسلط برافغانستان واداره آن توسط یک جریان مزدورودست نشانده بود.

     ازهمان زمان طالبانیسم دراعماق جامعه بسته ومتعصب پاکستان ریشه دوانید. تااین که سال گذشته به اوج خودرسید. حوادثی چون مسجد سرخ لعل ورشته بمب گذاری ها وحمله های انتحاری زنگ خطررابرای گوش های سنگین نیزبه صدادرآورد. آنچه که آگاهان مسایل سیاسی پیش بینی کرده بودند عملی گردید.

     دولت پاکستان چنان که بارهاافغانستان راوجه مصالحه بادیگران قرارداده بودوآن رابه دیگران فروخته وپول وامتیازات سیاسی گرفته بود، این بارباطالبان خودبرسرافغانستان قمارکرد. به این صورت که قرارشدطالبان پاکستانی بمب گذاری هادرپاکستان را متوقف کند، دربرابردولت پاکستان ازفعالیت های تروریستی وانتحاری طالبان درافغانستان حمایت همه جانبه داشته باشد.

      پس ازامضای این توافقنامه بین حکومت پاکستان وطالبان آن کشور، تمام طالبان افغانستان وپاکستان برای جنگ به سوی افغانستان بسیج شدند. طبق برخی گزارش هاتعدادزیادی ازاردوی پاکستان وسرویس های امنیتی واعضای i.s.i

باسلاح ها وامکانات جدیدبرای جنگ بامردم افغانستان ونیروهای خارجی موجودیک دست شده برای پیروزی طالبان واستقراریک حکومت دست نشانده پاکستان به راه افتادند. حوادث چندماه اخیرمانندحادثه زندان قندهاروچندین انفجاردرکابل که برخی نشانه قدرت طالبان به حساب آورده بودندرا باید ازاین زاویه دید.

     اماوقعیت آن است که پس ازامضای این توافقنامه و با وضعیتی که جدیدا بین طالبان وحکومت اسلام آباد پیش آمده درواقع دولت پاکستان عملابه گروگان طالبان درآمده است. زیراطالبان برآن است که هرطورشده بایدیادرپاکستان ویادرافغانستان به حکومت دست پیداکند.دراین شرایط دولت پاکستان یاکشورخودرابه طالبان واگذاردویابتواندبرافغانستان تسلط پیداکرده آن رادراختیارطالبان بگذارد. به نظرمی رسداکنون طالبان، دولت پاکستان رابین این دوگزینه قرارداده اند که یکی را انتخاب کند. اخیرابیت الله محسودخطاب به دولت جدید پاکستان گفته بود: اولویت اول ماجهاد درافغانستان است. مادرآن جابانیروهای اشغالگرخارجی می جنگیم.بهتراست دولت پاکستان توافقنامه ی بامارانقض نکند. مارامجبورنکندکه باخودش بجنگیم.

   گمانه هااین بودکه دولت جدیدپاکستان درباره این مشکل منطقه ای که شکل جهانی نیزپیداکرده است معقول ترازحکومت های گذشته آن کشورعمل کند. زیرا این تجربه کمی نیست که سیاست های گذشته پاکستان نه تنهاقادربه زیرسلطه آوردن افغانستان نشدبلکه خودپاکستان راچون لقمه ای دردهان طالبان گذاشت. اماعملکردچندماهه دولت جدیدنشان دادکه پاکستان درموردافغانستان ازسیاست ثابت واستراتژی واحدی برخورداراست وآن این است که یاافغانستان زیرسیطره سیاست های آن کشورباشدویاهرگزروی امنیت وآرامی رانبیند.

     دراین میان امریکاونیروهای ناتوچه نقشی بازی می کنند؟ آیاآن هاملاحظه کشور پاکستان رامی کنندتاازآن به عنوان یک کشوراتمی قدرتمنددربرابررقبای بالفعل وبالقوه ی خوددرآسیاچون هند وچین وروسیه استفاده کنند؟آیاسیاست های کشورهای بزرگ نه برحل معضلات منطقه ای وجهانی که برایجاد وتداوم چنین تنشها می باشد؟ویا....؟!

    آنچه که باواقعیت های تاریخی منطقه همخوانی داردوصلاح وامنیت وآسایش مردم منطقه ایجاب می کنداین است که پاکستان ازاین بازی خطرناک دست بکشد، خودرا ازچنگ طالبان خلاص کند. چنان که امریکاوناتوازاین حالت محافظه کارانه وبازی موش وگربه دست بردارد. همه یک دست شده تکلیف طالبان این طرف وآن طرف مرزرایک سره کنند.درغیراین صورت حکومت پاکستان ازاین بازی خیانت کارانه خودجزتباهی وشکست وسرانجام سقوط به دست طالبان چیزدیگری به دست نخواهد آورد. پیش بینی آگاهان آن است که دولت پاکستان به مراتب بیش ازدولت افغانستان درمعرض خطرازسوی طالبان است. زیرا مردم پاکستان ، مردمی متعصبی هستندودرآرزوی داشتن حکومت طالبانی می باشند. درحالی که مردم افغانستان متعصب نیستند وامارت اسلامی طالبان راتجربه کرده اندودیگرحاضرنیستندبه آن تن دهند.به هرصورت دولت پاکستان اگربخواهدهمچنان افغانستان راباچشم چپ خودنگاه کند، خاکستری ازاین آتش برخواهدخاست که چشم های زیادی را کورخواهدکرد.وآن گاه وضعیت منطقه راکسی پیش بینی نمی تواند.

      حالامردم مظلوم افغانستان این فصل گرما راچگونه سپری خواهندکردوبه فصل سرماکه جنگ هاکمترمی شودچگونه خواهندرسیدخداوندخودش می داند.